Na al een aantal jaren stoere verhalen hebben te moeten aanhoren over afzien, uitputting, te laat binnenkomen etc van mijn oude buurman Henk uit Amersfoort heb ik mij dit jaar laten overhalen om deel te nemen aan de de Vélomédiane Claude Criquielion. De Vélomédiane is een zg. cyclo-sportieve, een fietsevenement met als doel een zo snel mogelijke tijd neer te zetten.

De Criquielion cyclo-sportieve in de Belgische Ardennen over een afstand van van 170 km met maar liefst 3300 hoogtemeters. De hele week waren de weersvooruitzichten niet best (weercijfer 3) en jawel zowaar haddden de weermannen en vrouwen het een keer goed deze zomer: onder een zwaarbewolkte hemel en met een temperatuur van nog geen 15 graden stonden we afgelopen zaterdag om 09:00 aan de start in La Roche-en-Ardenne tezamen met nog een paar duizend andere fietsers.

Nu ligt La Roche-en-Ardenne in een dal en dus begonnen we direct met een stevige opwarming van de koude spieren met een klim van 2,8 km (5,4 %). Ik had mij voorgenomen om de eerste uurtjes niets te forceren en dus reed ik met een licht verzetje relaxed omhoog (hoe zo een zo snel mogelijke tijd?). Na drie kwartier werd ik voor de eerste keer zeiknat en dat was niet van het zweet. Een flinke regenbui maakte dat ik spijt kreeg van mijn beslissing om geen regenjasje mee te nemen. De regen en wind zorgen voor een aardige temperatuurdaling maar gelukkig kon ik al weer snel wat warmer worden aangezien de volgende klim zich al weer aandiende. Na 55 km diende de eerste echte kuitenbijter zich aan: de Mur de la Vélomédiane: 1,8 km. – 8,8 % maar het begin is dik boven de 20 %. Op het smalle weggetje is het zwoegen en zweten en ik kom bijna tot stilstand door renners die stilvallen. Opgezweept door een clubje trommelaars denk ik de top te bereiken maar helaas: tussen de bomen zie ik weg weer omhoog lopen en in de verte verdwijnen. Gelukkig volgt niet lang daarna de eerste verzorgingspost en ik werk snel wat koeken en energierepen naar binnen: het is te koud om even lekker uit te rusten.

Na 77 km ben ik weer terug in La Roche voor het zwaarste stuk in de Crique. Binnen een afstand van nog geen 10 km doen de volgende hellingen een aanval op de moraal: Côte de Gohette ( 1,0 km. – 11,3 % ), Côte du Parc à gibier ( 0,3 km. – 15,2 %), Col de Haussire ( 1,3 km. – 11,0 %) en Côte de Samrée ( 3,7 km. – 4,0 %). Eenmaal boven heb ik het helemaal gehad: de benen voelen als lood en tot overmaat van ramp begint het weer stevig te regenen. Ik krijg het nu echt koud en we duiken ook nog in een lange afdeling naar beneden waarna ik totaal verkleumd aan een helling van 14% moet beginnen. Dat kan natuurlijk niet goed gaan: de kramp slaat zowel links als recht in de benen en ik moet van de fiets of om niet om te vallen. Vertwijfeld staar ik naar de andere renners die voorbij komen. Als we La Roche al niet voorbij waren dan was ik waarschijnlijk daar wel afgestapt maar nu moet ik verder. Na 5 minuten rekken-en-strekken en wat eten stap ik weer op de fiets. Tot mijn verbazing fiets ik redelijk makkelijk de rest van de klim omhoog en ook daarna lijkt de vermoeidheid minder te worden. Ik vind aansluiting in een groepje en voor ik het weet staat er meer als 120 km op mijn teller.

Op de Côte de Beffe ( 1,6 km – 10,3 % ) slaat de kramp weer in de benen en moet ik toch nog weer van de fiets. Gelukkig is het weer wel opgeklaard en laat zowaar de zon zich zien. Ik klim weer op de fiets en besluit het verder rustig aan te doen. Op de Côte de Laidprangeleux (2,8 km - 5,6 %) heb ik een fransoos in mijn wiel. "C'est dure?" vraag ik in mijn beste Frans en hij antwoordt bevestigend. Vervolgens begint hij te ratelen alsof ik vloeiend Frans spreek en vraagt hoeveel keer ik al mee heb gedaan. "C'est le premier fois" antwoord ik. Hij wijst op zijn horloge en zegt zoiets als "we zijn er bijna". Nu wist ik wel dat het laatste stuk een lange afdaling naar La Roche was maar volgens mijn teller hadden we pas 155 km gefietst en moesten we dus nog een stukkie. Maar de Fransman had toch gelijk: we draaiden rechtsaf de grote weg op en voor ons lag een bijna 10 km lange afdaling. Met de finish in zicht stak ik de "12" en met de Fransman in mijn wiel reed ik met een snelheid van meer dan 50 km/uur naar beneden. In La-Roche moest ik lachen toen de fransoos voor de finish in zijn remmen kneep en onder een welgemeend "Mercie" mij na 7.36 uur fietsen als eerste over de finish liet gaan. Het bier wachtte...